Ναυπηγήθηκε στα ναυπηγεία Blohm & Voss κατόπιν παραγγελίας της Ελληνικής Κυβερνήσεως. Ήταν η πρώτη από συνολικά τέσσερις φρεγάτες του τύπου αυτού (ΥΔΡΑ, ΣΠΕΤΣΑΙ, ΨΑΡΑ και ΣΑΛΑΜΙΣ). Οι υπόλοιπες 3 ναυπηγήθηκαν στα Ελληνικά Ναυπηγεία Σκαραμαγκά. Παραδόθηκε στο Ελληνικό Πολεμικό Ναυτικό στις 15 Οκτωβρίου 1992 με πρώτο κυβερνήτη τον Ανπχο Α. Παπαχριστοδούλου ΠΝ. Κατέπλευσε στην Ελλάδα στις 28 Ιανουαρίου 1993.
Θυρεός Φ/Γ ΥΔΡΑ: Απεικονίζεται η σημαία που ύψωσε ο Πλοίαρχος Αντώνιος Οικονόμου, το 1821, κατά την κήρυξη της Επαναστάσεως στο νησί. Φέρει παράσταση, αποτελούμενη από αντεστραμμένη ημισέληνο στην οποία επικάθονται:
α.. Το σύμβολο της Χριστιανικής Πίστης, o Σταυρός
β. Λογχοφόρο ακόντιο με σημαιάκι, στο οποίο αποτυπώνεται το κεφάλι αρχαίου ΄Ελληνα πολεμιστή.
γ.΄Αγκυρα με φίδι που περιελίσσεται σε αυτήν, έχοντας στραμμένο το κεφάλι του στο θείο οφθαλμό.
Είναι όμοιος με το θυρεό του ομώνυμου Αντιτορπιλικού, που έδρασε στο Β΄ Παγκόσμιο Πόλεμο
Ιστορικό
Ναυπηγήθηκε στα ναυπηγεία Blohm & Voss κατόπιν παραγγελίας της Ελληνικής Κυβερνήσεως. Ήταν η πρώτη από συνολικά τέσσερις φρεγάτες του τύπου αυτού (ΥΔΡΑ, ΣΠΕΤΣΑΙ, ΨΑΡΑ και ΣΑΛΑΜΙΣ). Παραδόθηκε στο Ελληνικό Πολεμικό Ναυτικό στις 15 Οκτωβρίου 1992 με πρώτο κυβερνήτη τον Αντιπλοίαρχο Α. Παπαχριστοδούλου ΠΝ. Κατέπλευσε στην Ελλάδα στις 28 Ιανουαρίου 1993.
Το όνομα του πλοίου προέρχεται από τη Νήσο ΥΔΡΑ η οποία κατά τη διάρκεια της επαναστάσεως του 1821 διέθεσε τον αξιόλογο στόλο της αποτελούμενο από ελαφριά ιστιοπλοϊκά σκάφη, κάτω από την ηγεσία χαρισματικών Υδραίων Ναυάρχων όπως ο Ανδρέας Μιαούλης και έπαιξε σημαντικό ρόλο στον αγώνα των Ελλήνων για την ελευθερία εναντίον της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας. Ο στόλος της Ύδρας συνεργάστηκε με τους στόλους των δύο άλλων ισχυρών ναυτικών νησιών, των Σπετσών και των Ψαρών, και πέτυχε τον Έλεγχο στο Αιγαίο εμποδίζοντας την Οθωμανική Αυτοκρατορία να αναπτύξει τις Ναυτικές της δυνάμεις.Η Φρεγάτα Ύδρα είναι το πέμπτο πλοίο που φέρει αυτό το όνομα στην ιστορία του Πολεμικού Ναυτικού. Το πρώτο πλοίο ήταν κορβέτα (ιστιοφόρο) με 26 κανόνια που εντάχθηκε στο στόλο το 1830. Το δεύτερο πλοίο ήταν μία ατμοκίνητη κανονιοφόρος 433 τόνων που ναυπηγήθηκε στο Blackwall της Αγγλίας το 1881. Ο εξοπλισμός του αποτελούταν από ένα πυροβόλο KRUPP 270mm/30 και ένα πυροβόλο ταχείας βολής. Το πλοίο παρέμεινε στο δυναμικό του στόλου με αυτό το όνομα μέχρι το 1889. Το τρίτο πλοίο στη σειρά ήταν το καταδρομικό Ύδρα με εκτόπισμα 4900 τόνων ναυπηγημένο στο St. Naraire της Γαλλίας μεταξύ των ετών 1887 - 1889. Το 1897 συμμετείχε στις επιχειρήσεις προστασίας του Χριστιανικού πληθυσμού της Κρήτης από τους Τούρκους και μετά από αυτό υποστήριξε το Ελληνικό πεζικό που έκανε απόβαση στον όρμο του Σελήνου. Συμμετείχε επίσης στις Ναυτικές επιχειρήσεις του 1897 και στους πολέμους του 1912-1913. Παροπλίστηκε το 1918. Από το 1922 έως το 1929 χρησιμοποιήθηκε σαν Σχολή Πυροβολικού. Το τέταρτο πλοίο με αυτό το όνομα ήταν το Αντιτορπιλικό Ύδρα με εκτόπισμα 1350 τόνων και 40 κόμβους μέγιστη ταχύτητα. Ναυπηγήθηκε στην Ιταλία και εντάχθηκε στο Πολεμικό Ναυτικό το 1933. Συμμετείχε στις Ναυτικές Επιχειρήσεις του πολέμου 1940-41 και στην πρώτη επίθεση στα στενά του ΟΤΡΑΝΤΟ (14-15 Νοεμβρίου 1940). Το πλοίο βυθίστηκε στις 22 Απριλίου του 1941 κατά την διάρκεια αεροπορικής επίθεσης στην περιοχή της νήσου Λαγούσα στον Σαρωνικό Κόλπο, συμπαρασύροντας στον υγρό του τάφο τον Κυβερνήτη του Αντιπλοίαρχο Θ. ΠΕΖΟΠΟΥΛΟ και άλλα 41 μέλη του πληρώματος του.
Yπογράφηκε από τον υπουργό Εθνικής Άμυνας Ευάγγελο Βενιζέλο ο φάκελος με το πρόγραμμα εκσυγχρονισμού των 12 επιθετικών ελικοπτέρων ΑΗ-64+ Αpache, στην έκδοση «D» όπως αναφέρουν ασφαλείς πηγές του ΓΕΣ στο defencenet.gr. Έτσι επιβεβαιώνεται πλήρως το σχετικό δημοσίευμα μας της 2ας Ιουλίου. Η αξία του προγράμματος θα κυμανθεί περί τα 400 εκατ. ευρώ και θα έχει ως option τα υπόλοιπα επτά ελικόπτερα για τα οποία θα πρέπει μέσα σε ορίζοντα τριετίας, το αργότερο, να ληφθεί και για αυτά απόφαση εκευγχρονισμού. Αναμένεται εντός των προσεχών εβδομάδων η αποστολή LoR στις ΗΠΑ προκειμένου να διασαφηνιστεί το τελικό κόστος και η τελική διαμόρφωση. Ορισμένα από αυτά τα ελικόπτερα, τουλάχιστον τα τέσσερα, θα φέρουν και το ραντάρ “Longbow”. Το πρόγραμμα θα περάσει φυσικά προς έγκριση και από τη νέα Επιτροπή Εξοπλιστικών προγραμμάτων της Βουλής.
Πρόκειται για ιδιαίτερα σημαντική εξέλιξη για πολλούς και διάφορους λόγους: Κατ’αρχήν επιχειρησιακούς: Δημιουργείται μία συμπαγής δύναμη 24 επιθετικών ελικοπτέρων έκδοσης “D” με οκτώ από αυτά να φέρουν ραντάρ “Longbow” (με συνακόλουθη δυνατότητα εγκλωβισμού πολλαπλών στόχων – μέχρι 16 – και συντονισμού της επίθεσης των «απλών» “D”.
Η αρχική σκέψη για εκσυγχρονισμό και των 19 ελικοπτέρων όπως ήδη έχουμε γράψει για την ώρα δεν θα «τρέξει» λόγω οικονομικής δυσπραγίας, αλλά έτσι ή αλλιώς είναι πολύ σημαντικό που μένει «παράθυρο» και για τα υπόλοιπα επτά μελλοντικά. Το ΓΕΣ, δια του Αρχηγού του Φράγκου Φραγκούλη που έχει αντιληφθεί την στρατηγική σημασία του συστήματος, επέμεινε και κατάφερε να πείσει για την άμεση ανάγκη υλοποίησης του προγράμματος.
Από εκεί και πέρα υπάρχουν και πολιτικές προεκτάσεις στο όλο ζήτημα: Η απόφαση υλοποίησης ενός σημαντικού ως προς το οικονομικό ύψος και την επιχειρησιακή αξία, προγράμματος, δείχνει ότι «κάτι κινείται» στην «έρημο» των αμυντικών επενδύσεων και ότι η ασφάλεια της χώρας δεν είναι τριτεύον ζήτημα. Ειδικά αυτή την στιγμή που η απειλή κάνει έντονη την εμφάνισή της, η απόφαση σε ένα τέτοιο πρόγραμμα δέον όπως εκληφθεί και ως "αποστολή" μηνύματος αποφασιστικότητας να διατηρήσουμε και να ενισχύσουμε την ασφάλειά μας.
Τα AH-64+ αν και αντιπροσώπευαν ό,τι πιο σύγχρονο υπήρχε την εποχή που αγοράστηκαν στις αρχές της δεκαετίας του 1990, θα αρχίσουν να αντιμετωπίζουν σοβαρό ζήτημα υποστήριξης, διότι η Ελλάδα και το Ισραήλ είναι οι μόνες χώρες που διατηρούν αυτή την έκδοση, με το Ισραήλ να έχει ξεκινήσει ένα πρόγραμμα σταδιακής αναβάθμισής τους ξεκινώντας με 9 και αργότερα με 3 ακόμη ελικόπτερα από τα 37 συνολικά AH-64A που διαθέτει.
Οι υπόλοιπες χώρες που είχαν αγοράσει ελικόπτερα AH-64A έχουν ήδη ξεκινήσει αντίστοιχα προγράμματα αναβάθμισης. Τα ελικόπτερα AH-64A διαθέτουν ηλεκτροπτικά συστήματα σαφώς υποδεεστέρων δυνατοτήτων από αυτά που προσφέρει η νεώτερη έκδοση, ενώ αναμφίβολα το τεχνολογικό χάσμα μεταξύ AH-64DHA και AH-64Α δεν αποτελεί την καλύτερη εγγύηση για τη συνύπαρξη και συνεργασία των δύο ελικοπτέρων στο πεδίο της μάχης.
Ο αμερικανικός στρατός έχει ήδη ξεκινήσει (από τον Ιούλιο του 2006) την αναβάθμιση του συνόλου των ελικοπτέρων των εκδόσεων AH-64D Block I και II (ουσιαστικά πρόκειται για αναβαθμισμένα ελικόπτερα AH-64A), στο επίπεδο AH-64D Block III. Είχε προηγηθεί το πρόγραμμα εκσυγχρονισμού των AH-64A στο επίπεδο AH-64D, το οποίο ξεκίνησε το 1996 και ολοκληρώθηκε το 2006. Το συγκεκριμένο πρόγραμμα περιελάμβανε τον εκσυγχρονισμό 284 ελικοπτέρων AH-64A στο επίπεδο AH-64D Block I και 217 ελικοπτέρων AH-64A στο επίπεδο AH-64D Block II.
Η επισήμανση αυτή ουσιαστικά προσέδωσε μια νέα διάσταση στην κωδικοποίηση των ελικοπτέρων Apache με τα ελληνικά AH-64DHA να ανήκουν στο επίπεδο Block II. Ακολούθησε το 2007 η αναβάθμιση ακόμα 96 ελικοπτέρων στο επίπεδο AH-64D Extended Block II. Έτσι αυτή την περίοδο ο αμερικανικός στρατός διαθέτει 618 ανακατασκευασμένα ελικόπτερα AH-64D Apache των εκδόσεων Block I, II και Extended Block II καθώς και 52 καινούργια ελικόπτερα AH-64D Block II τα οποία αποτελούν μέρος του προγράμματος αναπλήρωσης απωλειών από τις πολεμικές επιχειρήσεις στο Ιράκ και στο Αφγανιστάν.
Συνολικά σε 11 χώρες υπηρετούν ακόμα 250 ελικόπτερα νέας κατασκευής ή αναβαθμισμένα, ενώ βρίσκονται υπό κατασκευή στην Αμερική και στην Ιαπωνία 104 ακόμα ελικόπτερα. Οι συνολικές απαιτήσεις του αμερικανικού στρατού για το μέλλον φτάνουν τα 634 ελικόπτερα της έκδοσης AH-64D Block III με στόχο την παραμονή του συγκεκριμένου τύπου ελικοπτέρου σε υπηρεσία μέχρι το 2040.
Σε σχέση με τις προηγούμενες εκδόσεις, η τελευταία έκδοση του Apache διαθέτει σειρά βελτιώσεων οι οποίες περιλαμβάνουν νέα άτρακτο, αναβαθμισμένο κινητήρα T700-GE-701D ο οποίος αποδίδει 2000 ίππους, νέο σύστημα μετάδοσης, αναβάθμιση ανοικτής αρχιτεκτονικής συστημάτων, νέα πτερύγια κατασκευασμένα από συνθετικά υλικά, βελτίωση του ραντάρ ελέγχου πυρός, ευέλικτες ψηφιακές επικοινωνίες, βελτιώσεις στο RFI, δικτυωμένη αρχιτεκτονική C4ISR, διασυνδετικότητα με UAV, νοητικό σύστημα υποβοήθησης λήψης αποφάσεων και εξοπλισμό επιβιωσιμότητας του ελικοπτέρου.
Το πρόγραμμα εκσυγχρονισμού των ελικοπτέρων για τον αμερικανικό στρατό προχωρά κανονικά και εκτιμάται ότι το πρώτο AH-64D Block III του προγράμματος αναβάθμισης των υπαρχόντων ελικοπτέρων AH-64D Apache των εκδόσεων Block I, II και Extended Block II θα παραδοθεί το 2011. Η ολοκλήρωση του προγράμματος τοποθετείται το 2020, με τον τελικό αριθμό να φτάνει τις 634 μονάδες, λόγω του υπολογισμού των μελλοντικών απωλειών καθώς και της φθοράς που θα έχουν υποστεί τα ελικόπτερα στα πεδία των μαχών. Επιπρόσθετα η γραμμή παραγωγής του AH-64D Block II πρόκειται να κλείσει το 2013, ώστε η εταιρεία να επικεντρώσει το ενδιαφέρον της στην παραγωγή της έκδοσης AH-64D Block III.
AH-64D Block III Apache
Γενικά Χαρακτηριστικά
Πλήρωμα 2 πιλότους, 1 χειριστής και 1 πυροβολητής
Συνολικό μήκος 17,73 μέτρων
Διάμετρος Στροφείου 14,63 μέτρων
Ύψος 3,87 μέτρων
Βάρος κενό 5.165 κιλά
Βάρος 8.000 κιλά
Μέγιστο Βάρος απογείωσης 10.433 κιλά
Κινητήριο σκεύος 2 στροβιλοκινητήρες General Electric T700-GE-701D 2.000 ίπποι (1.490 kW)
Μήκος ατράκτου 15.06 m
Συγκρότημα ρότορα 4 έλικες για το κύριο στροφείο και 4 έλικες για τον ουραίο ρότορα
Επιδόσεις
Μέγιστη επιτρεπόμενη ταχύτητα 365 χλμ/ώρα
Μέγιστη ταχύτητα 293 χλμ/ώρα
Ταχύτητα πλεύσης 265 χλμ/ώρα
Εμβέλεια 476 χλμ με το ραντάρ Longbow επί του κυρίου στροφείου
Επιχειρησιακή εμβέλεια 480 χλμ
Εμβέλεια μετάβασης με εξωτερικές δεξαμενές 1.900 χλμ
Επιχειρησιακή οροφή 6.400 μέτρα με ελάχιστο φορτίο
Ρυθμός ανόδου 12,7 μέτρα/δευτερόλεπτο
Οπλισμός
Πυροβόλο 1 πυροβόλο M230 Chain Gun των 30χλστ με 1.200 βλήματα
Σενάρια αντίδρασης που δεν εξαιρούν ακόμα και την «θερμή» κρίση, μελετούν τα Επιτελεία αναμένοντας την έναρξη ερευνών του τουρκικού ερευνητικού σκάφους «Πίρι Ρέϊς», στην ελληνική υφαλοκρηπίδα τις επόμενες ημέρες ή εβδομάδες στην Ανατολική Μεσόγειο. Σήμερα το «Πίρι Ρέϊς» κινήθηκε περί τα 50 μίλια ανατολικά-νοτιοανατολικά του Καστελόριζου στον κόλπο της Αττάλειας απ’όπου βρίσκεται από την Τετάρτη το βράδυ, δηλαδή σε περιοχή που θεωρητικά (αφού τυπικά δεν έχουν καθοριστεί) εντός της τουρκικής ΑΟΖ. Η ελληνική πλευρά στο διπλωματικό πεδίο έχει προβεί σε συγκεκριμένες κινήσεις προς συγκεκριμένες πλευρές και ελπίζεται ότι η Τουρκία θα «συνετιστεί», αλλά στο υπουργείο Εξωτερικών είναι πολύ λιγότερο αισιόδοξοι απ’ότι ήταν πριν δύο μήνες.
Το ερώτημα για τα Επιτελεία είναι μέχρι ποίου σημείου είναι διατεθειμένη η πολιτική ηγεσία της χώρας να φτάσει προκειμένου να υπερασπιστεί τα εθνικά δίκαια. Στην συνέντευξη του υπουργού Εθνικής Άμυνας Ευάγγελου Βενιζέλου ελέχθη κάτι στο οποίο ελάχιστοι έδωσαν σημασία, αλλά ήταν καινοφανές: Η μελλοντική οριοθέτηση της υφαλοκρηπίδας για την ελληνική πλευρά αφορά «τα ακραία σημεία της».
Ας δούμε ολόκληρη την συγκεκριμένη τοποθέτηση του υπουργού: «Η υφαλοκρηπίδα δεν έχει οριοθετηθεί, αλλά η υφαλοκρηπίδα οριοθετείται στα ακραία της σημεία. Υπάρχουν μεγάλα τμήματα τα οποία είναι προφανές πού ανήκουν. Η πρόταση η ελληνική είναι πάντα η ίδια τα τελευταία 35 χρόνια. Η προσφυγή στο Διεθνές Δικαστήριο της Χάγης για την οριοθέτηση της υφαλοκρηπίδας. Δεν έχει μπει στην υφαλοκρηπίδα όπως την αντιλαμβανόμαστε εμείς σύμφωνα με το Διεθνές Δίκαιο της θάλασσας. Επίσης είναι προφανές ότι τα νησιά σύμφωνα με το Διεθνές Δίκαιο της θάλασσας, έχουν όλες τις θαλάσσιες ζώνες, φυσικά έχουν και υφαλοκρηπίδα».
Εδώ λοιπόν είναι το ερώτημα «Πότε θα θεωρήσει η ελληνική πλευρά ότι το «Πίρι Ρέϊς κάνει έρευνα μέσα στην ελληνική υφαλοκρηπίδα;»
Στο μεταξύ η Κύπρος απέστειλε επιστολή διαμαρτυρίας προς το Γενικό Γραμματέα των Ηνωμένων Εθνών για παραβιάσεις του εθνικού εναέριου χώρου της Κύπρου από την Τουρκία, μέσω του Μόνιμου Αντιπροσώπου της Κυπριακής Δημοκρατίας στα ΗΕ, Πρέσβη Μηνά Χατζημιχαήλ.
Σύμφωνα με επίσημη ανακοίνωση, ο κ. Χατζημιχαήλ απέστειλε στις 6 Ιουλίου προς το Γενικό Γραμματέα των Ηνωμένων Εθνών επιστολή στην οποία καταγγέλλει παραβάσεις των διεθνών κανονισμών εναέριας κυκλοφορίας και παραβιάσεις του εθνικού εναέριου χώρου της Κύπρου που σημειώθηκαν από την Τουρκία από τις 2 Απριλίου μέχρι τις 28 Ιουνίου 2010. Η επιστολή κυκλοφόρησε χθες ως επίσημο έγγραφο της Γενικής Συνέλευσης και του Συμβουλίου Ασφαλείας των Ηνωμένων Εθνών με αρ. A/64/859-S /2010/363.
Στην επιστολή του, ο Μόνιμος Αντιπρόσωπος εκφράζει την έντονη διαμαρτυρία της κυπριακής Κυβέρνησης για τις τουρκικές παραβιάσεις καλώντας, παράλληλα, τον άμεσο τερματισμό τους. Ανάλογη κίνηση ετοιμάζουν και για το «Πίρι Ρέϊς».
Tο θέμα μάλιστα αυτό φέρεται να συζητήθηκε και κατά τη διάρκεια της επίσκεψης του πρωθυπουργού της Τουρκίας Ρετζέπ Ταγίπ Ερντογάν στην Αθήνα και στη συνάντησή του με τον Έλληνα πρωθυπουργό Γιώργο Παπανδρέου. Αν και οι υπουργοί Άμυνας των δύο χωρών δεν παραβρέθηκαν στις συνομιλίες των δύο αντιπροσωπειών. Είναι, ωστόσο, τουλάχιστον αντιφατικό το γεγονός ότι από την Άγκυρα προτείνεται μείωση των εξοπλισμών, όταν οι Ένοπλές της Δυνάμεις έχουν σχεδιάσει για την επόμενη 10ετία και υλοποιούν ένα εξοπλιστικό πρόγραμμα-μαμούθ.
Έλληνες αναλυτές διαβάζουν πίσω από τις γραμμές των τουρκικών προτάσεων και βλέπουν πως στόχος της γειτονικής χώρας είναι η προώθηση των αξιώσεών της σε βάρος των εθνικών μας κυριαρχικών δικαιωμάτων. Συγκεκριμένα μιλούν για τακτική στρατιωτικής, συνεπώς και πολιτικής, αποδυνάμωσης της Ελλάδας. Μάλιστα στην προσπάθεια αυτή αποτελούν κοινό μέτωπο εκ μέρους της Τουρκίας, πολιτικοί, στρατιωτικοί και διπλωμάτες, αφήνοντας στην άκρη τις όποιες διαφορές τους χωρίζουν. Πράγμα καθόλου τυχαίο. Για μείωση των εξοπλισμών από Ελλάδα και Τουρκία πρώτος μίλησε (εδώ και δύο-τρεις μήνες) ο υπουργός Επικρατείας Εγκεμέν Μπαγίς. Πρόκειται για το «δεξί χέρι» του Τούρκου πρωθυπουργού, ο οποίος έχει ως ειδική αποστολή τη βελτίωση των σχέσεων της χώρας του με την Ε.Ε. «Επιτέθηκε» μάλιστα σε Γαλλία και Γερμανία γιατί πιέζουν τη χώρα μας σε αγορά οπλικών συστημάτων τη στιγμή που η ελληνική δημοσιονομική κατάσταση δεν το επιτρέπει. Τελευταία αναφορά του, στη συνέντευξη που παραχώρησε στην εφημερίδα «Τα Νέα», λίγο πριν την επίσκεψη στην Αθήνα, λέγοντας πως «πρέπει να ξοδεύουμε για εξοπλισμούς όσο και οι άλλοι μας σύμμαχοι στο ΝΑΤΟ και να μην εξοπλιζόμαστε εναντίον αλλήλων». «Δεν θέλουμε άλλα υποβρύχια», δήλωσε ο κ. Μπαγίς.
Στο ίδιο μήκος κινήθηκε επίσης ο υπουργός Εξωτερικών της Άγκυρας Αχμέτ Νταβούτογλου, αλλά και ο αρχηγός των Tουρκικών Ενόπλων Δυνάμεων, στρατηγός Ιλκέρ Μπασμπούγ.
Επιτελείς του Πενταγώνου συνδέουν τις δηλώσεις και τις προτροπές των αξιωματούχων της Τουρκίας με την πάγια πολιτική των επιδιώξεών της στο Αιγαίο. «Θέλουν να χάσει τη στρατιωτική της ισχύ η Ελλάδα», λένε. Κάτι που θα προκαλούσε συντριβή της χώρας μας στο γεωστρατηγικό χάρτη της περιοχής και απανωτές ήττες σε επιχειρησιακό επίπεδο σχετικά με τα θέματα του Αιγαίου. Τελικός στόχος η διχοτόμηση και συνδιαχείρισή του, την οποία από το 1974 επιδιώκει ανελλιπώς η Τουρκία. Ταυτόχρονα, με την προβολή του επιχειρήματος μείωσης των εξοπλισμών, η Άγκυρα παριστάνει το «καλό παιδί» επιδιώκοντας να «ανοίξει» το δρόμο στην ευρωπαϊκή της προοπτική και να εκφράσει θετική διάθεση στην επίλυση των προβλημάτων που χωρίζουν τις δύο χώρες.
Το ερώτημα είναι το εξής: θα πέσει η ελληνική κυβέρνηση στην παγίδα που στήνουν οι Τούρκοι με ωραίο περιτύλιγμα αλλά ουσιαστικά με εξαιρετικά δυσμενείς για τα εθνικά μας συμφέροντα επιδιώξεις; Οι μέχρι στιγμής κινήσεις σε πολιτικό επίπεδο εκ μέρους της Αθήνας δείχνουν πως παρασύρεται και, αν συνεχίσει έτσι, σύντομα θα εγκλωβιστεί. Κι αυτό επειδή, τη στιγμή που εμείς επιμένουμε να τείνουμε χείρα φιλίας στη λογική και των Μέτρων Οικοδόμησης Εμπιστοσύνης, οι Τούρκοι κερδίζουν στα… σημεία. Το πόσο δε αντιφατικά και ειρωνικά είναι τα λεγόμενα περί της μείωσης των εξοπλισμών προκύπτει και από το πρόγραμμα που ήδη υλοποιούν οι Τουρκικές Ένοπλες Δυνάμεις.
Είκοσι τέσσερις προμήθειες οπλικών συστημάτων, με συνολικό κόστος που μπορεί να φθάσει τα 50 δις ευρώ, υλοποιεί η Τουρκία για τα επόμενα χρόνια, και οι οποίες αν υλοποιηθούν θα ανατρέψουν άρδην την ισορροπία δυνάμεων στο Αιγαίο, που ήδη έχει διαταραχθεί σε σημαντικό βαθμό από το 1999, με πολιτικά λάθη και παραλείψεις. Μαχητικά αεροσκάφη, ιπτάμενα ραντάρ, αεροσκάφη ηλεκτρονικού πολέμου, πλοία διαφόρων τύπων, υποβρύχια, ελικόπτερα, άρματα μάχης, τεθωρακισμένα οχήματα μάχης και βαλλιστικοί πύραυλοι είναι οι βασικότερες προμήθειες του τουρκικού ΕΜΠΑΕ. Αρκετά εξ αυτών είναι ήδη στο στάδιο υλοποίησης, ενώ σε συνεργασία με Κινέζους, Κορεάτες και ευρωπαϊκές χώρες, οι Τούρκοι αναπτύσσουν νέες τεχνολογίες, αποκτούν τεχνογνωσία και ενισχύουν την αμυντική τους βιομηχανία. Εκτιμάται πως τα επόμενα χρόνια θα διπλασιαστούν οι θέσεις εργασίας στον αμυντικό χώρο της γειτονικής χώρας.
Οι Ελληνικές Ένοπλες Δυνάμεις τι έχουν να αντιπαραθέσουν; Η αγορά των μαχητικών αεροσκαφών F-16 το 2005 ήταν το τελευταίο εξοπλιστικό πρόγραμμα. Έκτοτε, η στρατιωτική ηγεσία αναλώνεται σε επανακαθορισμό προτεραιοτήτων, επικαιροποίηση ΕΜΠΑΕ και παλεύει να εγκριθεί το κονδύλι των 160 εκατομμυρίων ευρώ για την προμήθεια ανταλλακτικών οπλικών συστημάτων. Κάθε αναφορά σε νέα προμήθεια, όπως τα αεροσκάφη ναυτικής συνεργασίας, η έλλειψη των οποίων εκμεταλλεύεται δέοντος από την Τουρκία, προσκρούει στην οικονομική δυσχέρεια. Το μόνο που αποφασίσθηκε ήταν ένα επιπλέον δώρο στους Γερμανούς, με την ανάθεση της ναυπήγησης δύο νέων υποβρυχίων τύπου 214, έτσι γιατί φάνηκαν συνεπείς στις συμβατικές τους υποχρεώσεις για την κατασκευή των τεσσάρων. Το πρόγραμμα του ΤΟΜΑ «παγώνει», ενώ οι διαπραγματεύσεις για τις φρεγάτες… συνεχίζονται.
Τι εξοπλισμούς να μειώσει λοιπόν η Ελλάδα; Ιδίως όταν στην απέναντι όχθη ορθώνεται ένας εξοπλιστικός γίγαντας, αλλά και όταν οι Τούρκοι επιμένουν στο casus belli και προβάλλουν τις αξιώσεις τους μέσω ακόμη περισσότερων καναλιών, όπως αυτό της Frontex. Δεν πρόλαβε να αναχωρήσει από την Άγκυρα ο αναπληρωτής υπουργός Εξωτερικών Δημήτρης Δρούτσας και ο Τούρκος υπουργός Αχμέτ Νταβούτογλου, σχολιάζοντας τις «βόλτες» των πλοίων με υψωμένη την ημισέληνο μέχρι και το Σούνιο, είπε ότι «οι πλόες που πρόσφατα ακολούθησαν τα πολεμικά μας πλοία στο Αιγαίο είναι απολύτως σύμφωνοι με το διεθνές δίκαιο και την εθιμική πρακτική». Ακόμη και 3 ημέρες πριν την άφιξη του Τούρκου πρωθυπουργού στην ελληνική πρωτεύουσα με 10 υπουργούς και ομάδα επιχειρηματιών, η Τουρκία προκαλούσε στο κεντρικό Αιγαίο με νυχτερινές παραβιάσεις και «έλεγχο» πορείας και κατεύθυνσης ελληνικών αεροσκαφών. Ουδείς επίσης αντιλαμβάνεται τις κινήσεις «καλής θέλησης», στις οποίες επιμένει ο πρωθυπουργός Γιώργος Παπανδρέου και η κυβέρνησή του, τη στιγμή που ο Τούρκος υπουργός Εξωτερικών λέει και επιμένει πως «η υφαλοκρηπίδα δεν είναι η μόνη διαφορά μεταξύ των δύο χωρών». Η ελληνική πλευρά εμμένει σε Μέτρα Οικοδόμησης Εμπιστοσύνης, όταν σχεδόν κανένα δεν τήρησε η Άγκυρα (πολιτική ή στρατιωτικό), και αντιθέτως συνεχώς καταστρατηγεί το Μνημόνιο Παπούλια-Γιλμάζ με παραβάσεις του FIR Αθηνών και παραβιάσεις του εθνικού εναέριου και θαλάσσιου χώρου, με αναβαθμισμένα μάλιστα χαρακτηριστικά. Κάθε δε, νέα σειρά ΜΟΕ συνιστά ένα βήμα πίσω για την εθνική μας εξωτερική πολιτική και όφελος για την τουρκική.
Το εξοπλιστικό πρόγραμμα των Τουρκικών Ενόπλων Δυνάμεων για την επόμενη 10ετία
4 ιπτάμενα ραντάρ Awacs
100 μαχητικά-βομβαρδιστικά αεροσκάφη F-35
2 ιπτάμενα κέντρα διοίκησης (αεροσκάφη μέλλοντος)
51 επιθετικά ελικόπτερα εγχώριας κατασκευής
Εκσυγχρονισμός αρμάτων μάχης Leopard
6 υποβρύχια Τ214
Πλοία διάσωσης υποβρυχίων
8 κορβέτες (πρόγραμμα Milgem)
Πλοία έρευνας και διάσωσης
250 άρματα μάχης τουρκικής κατασκευής με κορεάτικο πρότυπο
Εκπαιδευτικά αεροσκάφη
4 αεροσκάφη ηλεκτρονικού πολέμου
30 μαχητικά F-16
6 αντιτορπιλικά
Εκσυγχρονισμός περιπολικών σκαφών SAR-33
1 ελικοπτεροφόρο
16 πλοία ανοιχτής θαλάσσης
4 κορβέτες
Δορυφορικό σύστημα έρευνας-παρακολούθησης
8 αποβατικά σκάφη και 2 αποβατικά πλοία
127 ελικόπτερα γενικής χρήσης
100 βαλλιστικοί πύραυλοι τουρκικής κατασκευής με κινέζικη τεχνολογία
O τούρκος πρωθυπουργός στην κατά ιδίαν συζήτηση που είχε στην τελευταία του επίσκεψη με τον πρόεδρο των ΗΠΑ, Μπάρακ Ομπάμα, ζήτησε για την Τουρκία στον αγώνα της κατά του κινήματος του ΡΚΚ, έξι συνολικά ανεπάνδρωτα εναέρια οχήματα τύπου Predator, μια και σύμφωνα με την αντίληψη της Άγκυρας τα ισραηλινά UAV Heron δεν είναι αρκετά.
Ο Αμερικανός Πρόεδρος απάντησε “θα δούμε. Είναι προφανές ότι υπάρχει μια αντίδραση εναντίον της Τουρκίας αυτή τη στιγμή. Γι ‘αυτό και δεν πιστεύω ότι η πώληση θα εγκριθεί σε αυτό το περιβάλλον”.
Σύμφωνα με την τουρκική εφημερίδα Μilliyet, σε ένα αντίστοιχο αίτημα για την άμεση πώληση αμερικανικών επιθετικών ελικοπτέρων τύπου Super Cobra προς την Τουρκία, το οποίο πρέπει να λάβει επίσης την έγκριση του Κογκρέσου, ο Αμερικανός Πρόεδρος δεν ήταν αντίθετος επί της αρχής για την πώληση των συγκεκριμένων ελικοπτέρων, αλλά επισημάνθηκε ότι η ανάγκη των αμερικανικών ενόπλων δυνάμεων στο Ιράκ και το Αφγανιστάν στον συγκεκριμένο τομέα αντανακλάται στη διαθεσιμότητα του πλεονάζοντος αμερικανικού υλικού στην περιοχή.
Υπενθυμίζεται εκ μέρους μας πως σύμφωνα με τις τελευταίες δημοσιεύσεις, έχει εγκριθεί η άμεση πώληση δύο Super Cobra προς την Τουρκία. Προ μηνών και σύμφωνα με δημοσιεύματα του τουρκικού Τύπου, ο αμερικανός πρέσβης στην Άγκυρα κοινοποίησε την πώληση πέντε ελικοπτέρων του τύπου Super Cobra προς την Τουρκία, χωρίς όμως να προχωρήσει περαιτέρω το θέμα μέχρι σήμερα.
Παρήχθησαν από το Ίδρυμα Μηχανικής και Χημείας (MKE), τρία τεμάχια από το πρωτότυπο του Σύγχρονου Εθνικού Τυφέκιου Πεζικού, που συγκεντρώνει τις πλέον καλές ιδιότητες στον κόσμο.
Η ΜΚΕ, με βάση τις πληροφορίες του ανταποκριτή του ΑΑ, στις 22-1-2009 υπέγραψε με την Διεύθυνση Αμυντικής Βιομηχανίας σύμφωνο ¨σχεδίασης και ανάπτυξης¨του Σύγχρονου Εθνικού Τυφέκιου Πεζικού, ενώ οι εργασίες για τα πρωτότυπα ολοκληρώθηκαν στην βιομηχανία της, στο Κιρίκκαλε.
Τα τρία πρωτότυπα που παρήχθησαν στη κατεύθυνση των τακτικών και τεχνικών απαιτήσεων των Τουρκικών Ενόπλων Δυνάμεων (TSK), τις επόμενες μέρες θα περάσουν από τεστ προδιαγραφών. Το σύγχρονο τυφέκιο στρατού που αναμένεται να πάρει τη θέση του G3 που χρησιμοποιεί ο στρατός, σε περίπτωση που περάσει με επιτυχία τα τεστ, θα αρχίσει να παράγεται τον Ιούνιο του 2011.
Το τυφέκιο που αρχίζοντας από τη σχεδίαση είναι εξ ολοκλήρου εγχώριο και παρήχθη χωρίς μεταφορά τεχνολογίας από οποιαδήποτε χώρα, φέρει τις καλύτερες ιδιότητες που έχουν αυτή την στιγμή τα τουφέκια τρίτης γενιάς.
Οι αρμόδιοι της ΜΚΕ, ανέφεραν πως το Σύγχρονο Εθνικό Τυφέκιο Πεζικού σχεδιάστηκε ώστε να αποδίδει κατά τον καλύτερο τρόπο, νύχτα και μέρα, σε κάθε και καιρό και χώρο, ενώ πολλές ιδιότητες του είναι καλύτερες από το G3.
Είπαν πως το πρωτότυπο θα επιδειχτεί στο κοινό τις επόμενες μέρες, και πως δεν καθορίστηκε ακόμα το όνομα του.
Πρόσθεσαν πως το G3 που χρησιμοποιείται τώρα από τις TSK, παρήχθη για πολύ πιο οργανωμένες μάχες στρατών, είναι βαρύ και η φροντίδα του δύσκολη, και πως υπήρχε ανάγκη για ένα τυφέκιο νέας γενιάς, και ως τέτοιο σχεδιάστηκε το Σύγχρονο Εθνικό Τυφέκιο Πεζικού.
Οι αρμόδιοι τόνισαν πως το Μοντέρνο τυφέκιο πεζικού σε σχέση με το G3 είναι πιο ελαφρύ, η κάνη του είναι πιο επιμήκης ενώ το μήκος του όπλου πιο μικρό.
Με βάση τις πληροφορίες που δόθηκαν, το νέο όπλο θα είναι τύπου 7,62 και θα χρησιμοποιεί σφαίρες του ΝΑΤΟ. Το βάρος του θα είναι 3.750 γρ, το μήκος του 92 εκ, το δραστικό βεληνεκές 400 μέτρα, και θα φέρει διόπτρα νυκτερινής κατόπτευσης, προβολέα, λέιζερ, και θα μπορούνε να του προστεθούν αξεσουάρ ώστε να πετάει οπλοβομβίδες. Η κάνη του είναι σχεδιασμένη ώστε να ρίξει τουλάχιστον 10.000 βολές, ενώ μπορεί να πυροβολεί μία-μία ή κατά ριπάς.
ΤΑ ΟΠΛΑ ΕΛΕΥΘΕΡΟΥ ΣΚΟΠΕΥΤΗ ΤΗΣ ΜΚΕ
Στο μεταξύ φέρεται να υπάρχει μεγάλο ενδιαφέρον και από το εσωτερικό και από το εξωτερικό για τα όπλα ελεύθερου σκοπευτή που αναπτύσει τα τελευταία 2 χρόνια η ΜΚΕ. Το τύπου 7,62 Βοra που αναπτύχθηκε από κοινού με την στρατοχωροφυλακή έχει δραστικό βεληνεκές 1200 μέτρα. Το χρησιμοποιούμενο από την στρατοχωροφυλaκή Bora εξάγεται στο εξωτερικό.
Ένα άλλο ημιαυτόματο που αναπτύχθηκε από την ΜΚΕ είναι το Τ-12. Έχει δραστικό βεληνεκές 600 μέτρα και πήρε το όνομα Τ-12, επειδή στις δοκιμές που έγιναν πέτυχε άψογα τους στόχους. Το Τ-12 σχεδιάστηκε για να χτυπάει περισσότερο κινούμενους στόχους.
Την εβδομάδα που μας πέρασε (26/6 - 2/7) ολοκληρώθηκε με μεγάλη επιτυχία η διεθνής άσκηση/αγώνας Grenadier 2010 στο κέντρο εκπαίδευσης του Αυστριακού στρατού TUPL Marwiessen στην επαρχία Karnten στον νότο της Αυστρίας που συνορεύει με την Ιταλία και την Σλοβενία. Η άσκηση/αγώνας οργανώνεται από την 7η Ορεινή ταξιαρχία του Αυστριακού στρατού , την ένωση αξιωματικών φρουράς Βιέννης και κατόπιν προσκλήσεως εθνικές ομάδες που σαν συνδιοργανωτές αναλαμβάνουν να βοηθήσουν στην οργάνωση στην εκπαίδευση και να λειτουργήσουν Στεκ.
Η Λ.Εφ.Ε.Δ. συμπλήρωσε την 3η της συμμετοχή το 2009 δίνοντας το παρών από την πρώτη κιόλας διοργάνωση ,έχοντας δείξει σοβαρότητα ,στρατιωτική γνώση αλλά και αγωνιστικό πνεύμα δέχτηκε μια πρόσκληση για συμμετοχή σαν συνδιοργανώτρια του Grenadier 2010. Μετά από πολύ σκέψη ατελείωτα συμβούλια και έχοντας πάντα στο μυαλό την προβολή της Ελλάδας αλλά και τα περιορισμένα οικονομικά μας εν μέσω κρίσης αποφασίσαμε και ανακοινώσαμε στην οργανωτική ότι θα θέλαμε να οργανώσουμε ένα Στεκ αμφίβιων επιχειρήσεων, κάτι που γνωρίζουμε πολύ καλά από τις ασκήσεις της Λ.Εφ.Ε.Δ. Ιερός Λόχος άλλα και από τους τρεις Μακεδονομάχους που έχουμε οργανώσει.
Η οργανωτική δέχτηκε σχεδόν αμέσως με την διαφορά ότι μας ζητήθηκε να οργανωθεί και μια ελληνική βραδιά το τελευταίο βράδυ της άσκησης με ελληνική μουσική χορό και εδέσματα καθώς και αν μπορούσε να έρθει μαζί μας η φωτογραφική ομάδα fotonium που κάλυψε τον Μακεδονομάχο 2010 ώστε να καλύψουν την όλη διοργάνωση, αυτό ήταν και το σημείο έναρξης μια ατελείωτης αλληλογραφίας με σκοπό να γεφυρωθούν διαφορετικές νοοτροπίες και να οριστούν λεπτομέρειες από το πόσα κιλά ντομάτες θα χρειαστούμε μέχρι το πόσα οχήματα και οδηγούς θα έχουμε στις μετακινήσεις μας. Με την αλληλογραφία να μην τελειώνει αφού τα προβλήματα προέκυπταν το ένα μετά το άλλο και με το άγχος να βρούμε χορηγούς γιατί το κόστος ανέβαινε ημέρα με την ημέρα είχαμε δουλειά μέχρι την τελευταία στιγμή πριν αναχωρήσουμε .
Η συνολική συμμετοχή ορίστηκε στα 18 άτομα ( 2 ομάδες από Θεσσαλονίκη, 2 από Αθήνα και 6 οργανωτική) η μετάβαση θα γινόταν αεροπορικώς για την Λ.Εφ.Ε.Δ. Αττικής μέσω Βιέννης και οδικός για την Λ.Εφ.Ε.Δ. Θεσσαλονίκης σε δύο ομάδες μία τα ξημερώματα της 25/6 για την οργανωτική με ιδία οχήματα για να μεταφερθούν τα φουσκωτά οι μηχανές , σωστικά μέσα ,υλικά Στεκ , κατεψυγμένα τρόφιμα , μικροφωνική εγκατάσταση και προσωπικά υλικά και μια δεύτερη ομάδα με τους διαγωνιζόμενους και την φωτογραφική ομάδα που θα ξεκινούσε το πρωί της 26/6. Η διαδρομή που επιλέχθηκε ήταν από Θεσσαλονίκη- Ηγουμενίτσα - Βενετία- Βίλαχ που αν είχε πολλές ώρες στο πλοίο (23 ώρες) είχε την λιγότερη οδήγηση και κατ΄επέκταση το μικρότερο κόστος καυσίμου για τα βαρυφορτωμένα οχήματα.
Η άφιξη της οργανωτικής στο TUPL Marwiessen έγινε το μεσημέρι του Σαββάτου 26/6 μια πολύ ευχάριστη στιγμή όπου παλιοί φίλοι μας υποδέχτηκαν με μεγάλη εγκαρδιότητα, μας βοήθησαν να εγκατασταθούμε και να αρχίσουμε να προετοιμάζουμε τον εξοπλισμό μας καθώς έπρεπε την ίδια μέρα να αρχίσουν οι αναγνωρίσεις για το προσωπικό των Στεκ.
Από την πρώτη στιγμή άρχισαν να υπάρχουν πολλά προβλήματα στην συνεργασία με τους διοργανωτές όχι γιατί δεν υπήρχε καλή διάθεση, τουναντίον μάλιστα. Απλά ο τρόπος που λειτουργούσαν, φαινόταν σε εμάς αργός και γραφειοκρατικός γιατί δεν είχαμε συνειδητοποιήσει ακόμα ότι συνεργαζόμασταν με έναν στρατό. Ένα χαρακτηριστικό παράδειγμα για να γίνει πιο κατανοητό το παραπάνω. Για να πάρουμε καύσιμα για τις βάρκες στην Λεφεδ στέλνουμε ένα από τα οχήματα μας στο πλησιέστερο βενζινάδικο με τον οδηγό να πληρώνει προκαταβολικά από την τέπη του και μετά να περιμένει να του επιστραφούν τα χρήματα. Οι Αυστριακοί θέτουν το θέμα ιεραρχικά παίρνουν γραπτή άδεια για το πλησιέστερο ΤΥΠ βγάζουν κίνηση για ειδικό όχημα μεταφοράς καυσίμων, αν υπάρχει και αν είμαστε εντός ωραρίων λειτουργίας, θα φέρουν το καύσιμο την επομένη όπου αν ο δήμος δώσει ειδική άδεια για σημείο εφοδιασμού καυσίμου κοντά στην λίμνη (περιβαλλοντικό έγκλημα να πέσει μια σταγόνα) και πληρούνται όλοι οι κανόνες προστασίας του περιβάλλοντος αλλά και ασφαλείας τότε σε δύο μέρες θα μπορούσαμε να κάνουμε δοκιμή στις βάρκες). Έτσι με πολλές πιέσεις από την πλευρά μας άρχισαν τα πράγματα να κινούνται.
Η Κυριακή 27/6 είχε οριστεί σαν μέρα κατάταξης και οι ομάδες κατέφθαναν συνεχώς από όλη την Ευρώπη, για όσες από αυτές το επιθυμούσαν, οι διοργανωτές οργάνωσαν επίσκεψη στο μουσείο των οχυρών της περιοχής των συνόρων με την πρώην Γιουγκοσλαβία, τώρα Σλοβενία. Το μουσείο είναι καινούργιο μιας και τα συγκεκριμένα οχυρά είναι δημιούργημα του ψυχρού πολέμου και ξεκίνησαν να κατασκευάζονται το 1968 με άκρα μυστικότητα. Σκοπό είχαν να προστατεύσουν την χώρα από εισβολή του συμφώνου της Βαρσοβίας στον Νότιο τομέα της τότε Γιουγκοσλαβίας. Η ύπαρξη τους παρέμενε κρυφή μέχρι πρόσφατα (2002) και μάλιστα είχαν ενεργοποιηθεί πλήρως στην κρίση της Γιουγκοσλαβίας το 1991 για την οποίο μας έδειξαν ένα ντοκιμαντέρ με αποχαρακτηρισμένα πλάνα της εποχής.
1η Μέρα
Με τις ομάδες να καταφθάνουν μέχρι και τις πρώτες πρωινές ώρες η έναρξη του Grenadier 2010 έγινε στις 7:30 με αναφορά και έπαρση της πολεμικής σημαίας του Αυστριακού στρατού. Στην γραμμή της εκκίνησης στοιχήθηκαν 36 ομάδες ένα νέο ρεκόρ συμμετοχών για την διοργάνωση , με ομάδες από Αυστρία, Γερμανία, Φινλανδία, Σουηδία, Δανία, Ολανδία, Ελβετία, Τσεχία, Ηνωμένο Βασίλειο, Ηνωμένες Πολιτείες, Ιταλία, Κύπρο και Ελλάδα. Στην γενική ενημέρωση δόθηκε για πρώτη φορά ένα ολοκληρωμένο σενάριο πάνω στο οποίο πατούσε όλη η άσκηση και αφορούσε παροχή ανθρωπιστικής βοήθειας και στρατιωτική υποστήριξή σε υπηρεσίες των ηνωμένων εθνών σε μια φανταστική χώρα (Villachia) όπου επενέβησαν οι δυνάμεις του ΟΗΕ μετά από εθνοφυλετικές συγκρούσεις και προσπάθεια ανεξαρτητοποίησης ενός τμήματος της χώρας (κάτι μου θυμίζει).
Στην παρουσίαση των οργανωτών της άσκησης βρισκόταν και η ελληνική σημαία κάτι που απλά το ονειρευόμασταν την προηγούμενη χρονιά, όταν μάλιστα ανακοινώθηκε στο πρόγραμμα ότι θα υπάρχει και ελληνική βραδιά στο τέλος της άσκησης όλοι ξέσπασαν σε χειροκροτήματα.
Οι ομάδες χωρίστηκαν σε δύο τμήματα το πρώτο κατευθύνθηκε στον χώρο της εκπαίδευσης και στο δεύτερο δόθηκαν χρόνοι εκκίνησης για το Evade & Escape.
Evade & Escape
Η απόδραση και διαφυγή οργανώθηκε από την Γερμανική αποστολή σκοπός του Στεκ ήταν η ομάδα αφού συλληφθεί να μην δώσει πληροφορίες αλλά να συλλέξει και αφού αποδράσει να εισέλθει στις φίλιες γραμμές μέσω μιας κυκλικής διαδρομής που στο μέσον της περιελάμβανε διάβαση υδάτινου κωλύματος. Το όλο εγχείρημα δεν έπρεπε να ξεπεράσει την 1ώρα και 30 λεπτά για μία διαδρομή 3-4 χιλιομέτρων το πρόβλημα ήταν ότι δεν έγινε ενημέρωση για την κατάσταση από τους διοργανωτές του Στεκ οι πρακτικές τους και το ζητούμενο ήταν εκ διαμέτρου αντίθετο από αυτό που έχουμε εκπαιδευτεί κανείς δεν έλεγχε τις οδικές αρτηρίες έτσι ώστε κάποιες ομάδες να κρύβονται και κάποιες να κάνουν σπριντ στην άσφαλτο, τέλος στην λίμνη μας έδωσαν σχισμένες σακούλες για την διάβαση με αποτέλεσμανα καταστρέψουμε κινητά, φωτογραφικές και έγγραφα. Μια πραγματικά άσχημη στιγμή... Πολλές ομάδες μηδενίστηκαν από το πρώτο κιόλας Στεκ μην αφήνοντας τους καμία πιθανότητα για διάκριση και καταρρακώνοντας το ηθικό τους.
Εκπαίδευση
Για οποιοδήποτε αντικείμενο θα διαγωνιζόμασταν τις επόμενες μέρες, για όλες οι ομάδες, στήθηκαν σχολεία έτσι ώστε να ξέρουν τι θα τους ζητηθεί και πως θα αξιολογηθούν . Από τα πλέον ενδιαφέροντα σχολεία για μας τους Έλληνες είναι τα σχολεία του φορητού οπλισμού όπου με την παρακάτω σειρά εκπαιδευτήκαμε σε λύση αρμολόγηση, χειρισμό και διαδικασίες στο πεδίο, των StG77(Steyr AUG), P80(Glock17), PAR88(Carl Gustaf), Steyr SSG69 και ΜG3. Τα υπόλοιπα αντικείμενα που έγινε εκπαίδευση αφορούσαν την αίτηση πυρών πυροβολικού, τις πρώτες βοήθειες μάχης αλλά και τις αμφίβιες επιχειρήσεις.
Στο ελληνικό Στεκ και επειδή θα γινόταν χρήση οπλισμού, συστήματος laser Miles αλλά και σωστικών μέσων, αποφασίστηκε να γίνει επίδειξη στα δύο γκρουπ μία το πρωί και μια το απόγευμα και να μην γίνει πρακτική από κάθε μια ομάδα για οικονομία χρόνου. Έτσι στήθηκε το ένα φουσκωτό στον χώρο εκπαίδευσης και τα μέλη της οργανωτικής με πλήρη εξοπλισμό και κάτω από της εντολές του επικεφαλής της Ελληνικής αποστολής εκτέλεσαν όλες τις προβλεπόμενες προς αξιολόγηση διαδικασίες εισπράττοντας στο τέλος της επίδειξης το χειροκρότημα των παρευρισκομένων χωρίς να καταλαβαίνουν το γιατί.
Το πρόγραμμα της ημέρας τελείωνε στις 17:00 και αφού όλες οι ομάδες πέρασαν από τα εστιατόρια για να πάρουν τροφή για την επομένη , άρχισαν με σειρά να επιβιβάζονται στα οχήματα που θα τις μετέφεραν στον χώρο της βραδινής κατασκήνωσης όπου θα προετοιμάζονταν για την Αλπική πορεία της επομένης.
2η Μέρα Αλπική πορεία
Το εγερτήριο της δεύτερης μέρας ορίστηκε στις 04:00 στην στρατοπεδία του Wiesen ένα χωριό σε απόσταση μίας ώρας από το Marwiesen σε υψόμετρο 700 μέτρα στους πρόποδες του όρος Mirnock (2100m) που ήταν και ό προορισμός των ομάδων. Σκοπός των διοργανωτών ήταν οι ομάδες να ξεκινήσουν το αργότερο στις 5:30 και με διαχωρισμό μεταξύ του 2 λεπτών έτσι ώστε να προλάβουν τον ήλιο και να φτάσουν στην κορυφή πριν το μεσημέρι . Η συνολική πορεία μέχρι την κορυφή δεν πρέπει να ξεπερνούσε τα 8 χιλιόμετρα αλλά η ένταση ήταν πολύ μεγάλη ,πουθενά δεν ίσιωσε το μονοπάτι για να πάρουμε μια ανάσα παρά στο μέσον της διαδρομής όπου το Ιατρικό κλιμάκιο είχε εγκατασταθεί σε μια ορεινή φάρμα και ανεφοδίαζε τις ομάδες με νερό 600 μέτρα πριν το σταυρό του Mirnock. Η συνέχεια της πορεία περιελάμβανε λιβάδια και αλπικό τοπίο με το μονοπάτι να συνεχίζει μονότονα την έντονη κλίση.
έγινε με απίστευτη ανακούφιση και με όλες τις ομάδες να συμφωνούν ότι η περσινή αλπική ήταν παιχνιδάκι σε σχέση με αυτή, με την καθιερωμένη φωτογραφία στην κορυφή και ολιγόλεπτη ξεκούραση μας δόθηκαν συντεταγμένες για το κατέβασμα στο πρώτο Στεκ Ghf Klammer έναν ξενώνα σε απόσταση 8 χιλιομέτρων μέσο ενός φιδίσιου δασικού δρόμου που αν δεν τον έκοβες κάθετα από το δάσος δεν θα έφτανες ποτέ.
Στο Ghf Klammer συναντήσαμε το Στεκ πρώτων βοηθειών μάχης που οργάνωσε η Φινλανδική αποστολή και σαν σενάριο είχε ένα φίλιο θωρακισμένο όχημα που χτυπήθηκε από "αντάρτες". Η κάθε ομάδα, ώς πρώτη ανταπόκριση στο συμβάν βάση του σεναρίου, έπρεπε να δώσει τις πρώτες βοήθειες σε τρεις τραυματίες αφού κάνει διαχωρισμό και να καλέσει MEDEVAC με τον ασύρματο. Οι πρώτες βοήθειες δεν ήταν πρόβλημα ούτε ο διαχωρισμός των τραυματιών μιας και μας βοήθησε καταλυτικά η συμμετοχή μας πριν μερικούς μήνες στην άσκηση πολιτικής προστασίας "Ικαρος" όπου το αντικείμενο ήταν START TRIAGE το μόνο δύσκολο ήταν η τυποποίηση των διαδικασιών MEDEVAC καθώς απαγορευόταν να χρησιμοποιήσουμε τις σημειώσεις μας.
To επόμενο Στεκ βρισκόταν χωριό Tscheuritsch σε απόσταση 5 Km όπου έπρεπε να πάμε τρέχοντας μιας και από εδώ και πέρα οι πόντοι από τα Στεκ αλλά και ο χρόνος μεταξύ τους μετρούσαν για το GLB (Πιστοποίηση Ικανοτήτων πεζικού με λίγα λόγια) μια διάκριση του αυστριακού πεζικού που θέλει γνώσεις και φυσική κατάσταση και απονέμεται στις ομάδες που θα συμπληρώσουν το 75% της βαθμολογίας της πρώτης ομάδας. Το αντικείμενο το Tscheuritsch ήταν παρατηρητήριο πυροβολικού όπου αφού έβρισκες την θέση σου στον χάρτη με δεκαψήφιες συντεταγμένες και ένα στόχο στα 5 χιλιόμετρα. Στην συνέχεια περνούσες ένα τεστ αναγνώρισης εχθρικών τεθωρακισμένων, αρκετά εύκολα όλα.
Επόμενη στάση σε 4 χιλιόμετρα στην εκκλησία του Weissenstein όπου γράψαμε ένα τεστ περί διεθνούς κατάστασης και έγινε η ενημέρωση από τους Γερμανούς μόνο στην Σουηδική ομάδα που προπορευόταν για το τι θα κάνουμε στο Αμφίβιο Στεκ λόγο μη ύπαρξης χρόνου την όποια και έθεσαν επικεφαλής για να μας στείλουν στο Drauinsel την τοποθεσία του ελληνικού Στεκ.
Αμφίβιες Επιχειρήσεις
Το Στεκ της Λ.Εφ.Ε.Δ. απείχε περίπου ένα χιλιόμετρο από την ενημέρωση και περνώντας μέσα από τον σιδηροδρομικό σταθμό φτάσαμε στην ακτή του ποταμού σε έναν χώρο που μάλλον πάρκινγκ στρατιωτικών οχημάτων θύμιζε, αν και μας ξάφνιασε η εικόνα καταλάβαμε ότι το στεκ αποτελούσε την ατραξιόν της άσκησης και γιαυτό είχε μαζευτεί πολύς κόσμος από το στρατόπεδο αλλά και πολίτες για να το παρακολουθήσουν.
Οι διοργανωτές σύμφωνα με τις στατιστικές τους και τον νόμο του Μέρφυ ήταν σίγουροι ότι έστω ένας από τους συμμετέχοντες θα πέσει στην λίμνη. Το ότι χρησιμοποιήσουμε ταυτόχρονα δύο φουσκωτά και εφοδιάσαμε με αυτόματα σωσίβια (1ηΤαξ.ΚΔ/ΑΛ) όλους τους εμπλεκόμενους δεν ήταν αρκετά για να τους καθησυχάσουν έτσι έφεραν δυο πεντάτονα ΜΑΝ με ισάριθμες βάρκες μηχανικού και πληρώματα που περιπολούσαν πάνω κάτω το ποτάμι έτοιμοι να επέμβουν. Επίσης μια ιατρική μονάδα και διασώστες βρίσκονταν σε ετοιμότητα στην ακτή που μάλλον με κινηματογραφικό σκηνικό έμοιαζε παρά με σημείο που θα γίνει καταδρομική επιχείρηση. Ευτυχώς τίποτα στραβό δεν συνέβη και το μόνο που έμεινε ήταν η φασαρία.
Οι συνάδελφοι της Λ.Εφ.Ε.Δ. μας υποδέχτηκαν σε άπταιστα αγγλικά (εντολή του αφεντικού είπαν μετά) και μας ζήτησαν να περιμένουμε την σειρά μας, όσο βαφόμασταν με τα χρώματα του πολέμου κάτι που έκανε και κάθε άλλη ομάδα που μας έβλεπε και επειδή είχαμε χρόνο κάναμε μια επίσκεψη στην ιατρική ομάδα που είχε βγάλει τα φορεία από το Pinzgauer και έκανε ηλιοθεραπεία για τον πόνο στο γόνατο ενός μέλους της ομάδας που συνεχώς επιδεινωνόταν από την υπερπροσπάθεια .Η αλήθεια είναι ότι δεν περιμέναμε πολλά από τους γιατρούς(σκεπτόμενοι ελληνικά) και με τον φόβο να του απαγορεύσουν την συνέχεια το αναβάλαμε συνεχώς , οι γιατροί ψηλάφισαν το γόνατο του συναδέλφου και έβγαλαν τόσο ακριβές πόρισμα που στο ΕΣΥ θα θελαν μια εβδομάδα. Το ακόμα πιο εκπληκτικό είναι ότι είχαν διαθέσιμους ψυκτικούς επιδέσμους που σε συνδυασμό με παυσίπονα μας έλυσαν μέσα σε δέκα λεπτά ένα πρόβλημα που μας ταλαιπωρούσε από το πρωί.
Με αυτά και με αυτά, ήρθε η σειρά μας και ενώ περιμέναμε να επιχειρήσουμε με τους Σουηδούς μας είπαν ότι το μηχανικό σχόλασε και έφυγε και για λόγους ασφαλείας θα επιχειρούμε μια μια ομάδα. Μεταβήκαμε στην έναρξη και αφού οι αυστριακοί που προσκολλήθηκαν σαν βοήθεια στο ελληνικό Στεκ (περίπου 6 άτομα) μας εφάρμοσαν την συσκευή MILES στον κορμό και στο κεφάλι, μας φόρεσαν τα σωσίβια και μας έδωσαν στο δεξί χέρι τυφέκιο Steyr AUG εφοδιασμένο με γεμιστήρα 10 αβολίδοτων φυσιγγίων και σύστημα MILES στην κάννη, με τα Bergen μας στον αριστερό ώμο κατευθυνθήκαμε στην λέμβο. Σε μια γρήγορη ενημέρωση μάθαμε ότι έπρεπε να καταλάβουμε το πολυβολείο που απ'οτι μάθαμε την επομένη βρισκόταν όπως και εμείς στην εχθρική πλευρά και έριχνε στις φίλιες δυνάμεις που ήταν απέναντι, οι Γερμανοί πάλι το έκαναν το θαύμα τους. Ακολουθώντας τυποποιημένες διαδικασίες εισόδου βάλαμε την βάρκα στο νερό ασφαλίσαμε τα Bergen στο κεντρικό σχοινί πήραμε τις προβλεπόμενες θέσεις πάνω στα μπαλόνια και ξεκινήσαμε για απέναντι αιτούμενοι ταυτοχρόνως ρίψη πράσινης φωτοβολίδας η οποία σύμαινε έναρξη φίλιων πυρών υποστήριξης. Σε συγκεκριμένη απόσταση από την αντίπερα όχθη ρίξαμε την κόκκινη φωτοβολίδα για να σταματήσουν τα φίλια πυρά και βγήκαμε στην ακτή . Το πότε αποβιβάστηκε η ομάδα έφυγε η βάρκα απλωθήκαμε βεντάλια στην ακτή και αποφασίσαμε πως θα καταλάβουμε το πολυβολείο δεν το πήραμε χαμπάρι. Σε τέτοιες στιγμές που το στρες χτυπάει κόκκινο δεν προλαβαίνεις να σκεφτείς, απλά εκτελείς τις εντολές του περιπολάρχη και πας μόνο εμπρός κάνοντας ενέργειες αυτόματα όπως έχεις εκπαιδευτεί .
Πλησιάσαμε στο πολυβολείο από δύο κατευθύνσεις, ο πολυβολητής προσπάθησε να γυρίσει τον τρίποδα αλλά δεν πρόλαβε τον προλάβαμε εμείς το MILES με μια γλυκιά γυναικεία φωνή "φώναζε" νεκρός και παραδίπλα '"έπεσε " νεκρός και ο βοηθός του που μας αντιλήφθηκε νωρίτερα και βγήκε με το ατομικό του όπλο να προστατεύσει την φωλεά του πολυβόλου, ευτυχώς αν και άρχισε να ρίχνει πρώτος με πέτυχε στο αριστερό χέρι και όχι στο δεξί αλλιώς το MILES θα κλείδωνε το όπλο και δεν θα μπορούσα να του ανταποδώσω τα πυρά.
Με μεγάλη χαρά που "σκοτώσαμε" τους φίλους μας (αλλιώς θα μας κορόιδευαν για μια χρονιά) και με την πεποίθηση ότι σε γενικές γραμμές τα πήγαμε καλά στο Στεκ ώστε να μην ντροπιάσουμε τον εκπαιδευτή μας, επιβιβαστήκαμε στα Unimog νομίζοντας ότι θα γυρίσουμε στο στρατόπεδο αφού είχε πια νυχτώσει αντ΄ αυτού μας άφησαν σε ένα σταυροδρόμι όπου έπρεπε από τον χάρτη να διαλέξουμε από ποια διαδρομή (και ήταν αρκετές) θα γυρίσουμε πίσω, ευτυχώς διαλέξαμε τον γρήγορο δρόμο και γύρω στις 22:00 είμασταν στο στρατόπεδο.
3η Μέρα Συνέχεια GLB
H τρίτη μέρα συνεχίστηκε με τα Στεκ του GLB που για μας ήταν η ρίψη χειροβομβίδας που οργανώθηκε από τους Αμερικάνους, ένα πολύ ενδιαφέρων Στέκ αν και δύσκολο να πάρεις καλή βαθμολόγια γιατί οι χειροβομβίδες πηδούσαν πολύ στο χορτάρι. Για τα μέλη της οργανωτικής της ΛΕΦΕΔ το πρόγραμμα είχε αλπική πορεία στο Mirnock που την οργάνωσαν οι Αυστριακοί με οδηγούς άλλα και με μελή της οργανωτικής γιατί ήταν μια καλή ευκαιρία για όσους μπορούσαν να πάνε για το Endelweiss. Πίσω στο στρατόπεδο επόμενη δοκιμασία ήταν το P80(Glock17) με 10 βολίδες double tap στα 10 μέτρα που αν ακούγεται εύκολο θέλει σοβαρότητα για να πάρεις αποτέλεσμα.
Οι Φινλανδοί που φέτος ήταν η μεγαλύτερη αποστολή οργάνωσε και δεύτερο Στεκ το Check Point. Σύμφωνα με το σενάριο έπρεπε ως δυνάμεις του ΟΗΕ να επανδρώσουμε ένα σημείο έλεγχου απ΄όπου αν και περνούσαν πολλοί πολίτες με τα οχήματα τους δεν έπρεπε να περάσουν "παράνομοι¨ και όπλα, στο όχημα που σταματήσαμε για έλεγχο είμασταν τυχεροί γιατί βρήκαμε τον παράνομο οπλισμό εν αντιθέση με τα έγγραφα που μετά από έλεγχο προέκυψαν αυθεντικά.
Τελευταίο στέκ της ημέρας ήταν η τακτική αποστολή κατά την οποία το περίπολο μας θα συνόδευε δύο αστυνομικούς για να συλλάβουν έναν ύποπτο που σύμφωνα με πληροφορίες βρισκόταν στην θερμή περιοχή, αρκετά έξυπνο το σενάριο σχεδιασμένο από την Αυστριακή Χωροφυλακή με την συμμετοχή ενός Αμερικάνου SWAT που ήρθε για αυτό τον λόγο από τις ΗΠΑ. Αφού πάλι εξοπλιστήκαμε με το σύστημα MILES και τρία Steyr AUG συστήσαμε κοινό περίπολο με τους αστυνομικούς και μπήκαμε στον χώρο ελέγχου.
Ο ύποπτος βγήκε από μια σκηνή τον ακινητοποιήσαμε και οι αστυνομικοί προέβησαν σε σύλληψη, μέχρι να ψάξουν τον ύποπτο για όπλα και να του βάλουν χειροπέδες το ένα μέλος του περιπόλου τους κάλυπτε ενώ τα άλλα δύο εκκαθάρισαν την σκηνή απ΄ όπου βγήκε και γύρισαν για να κάνουν περιμετρική, εκείνη την στιγμή εντοπίσαμε κίνηση δύο ενόπλων μπροστά μας ανταλλάξαμε πυρά και εκτελέσαμε άμεση απεμπλοκή τραβώντας μαζί μας τους αστυνομικούς και τον συλληφθέντα που είχαν πέσει κάτω και έμεναν ακίνητοι . Δυστυχώς αν και εξουδετερώσαμε αμέσως τους ενόπλους (με το AUG κάνεις γρήγορη βολή με τα δύο μάτια ανοιχτά) δεν εντοπίσαμε έναν sniper που αν και πρόλαβε να ρίξει δύο βολές δεν πέτυχε κανένα γιατί η απαγκίστρωση ήταν πολύ γρήγορη παίρνοντας τα προσωπικά συγχαρητήρια του SWAT operator για αυτή μας την ενέργεια. Οι περισσότερες ομάδες ενεπλάκησαν σε ανταλλαγή πυρών με τους ενόπλους γρήγορα έμειναν από πυρομαχικά δεν μπορούσαν να απαγκιστρωθούν και ο ελεύθερος σκοπευτής τους αποτελείωσε έναν προς έναν.
Το απόγευμα της ίδια μέρας και μετά από πολύ έντονη καταιγίδα έγινε η τελετή απονομής του Edelweiss σε όσους ολοκλήρωσαν με επιτυχία την Αλπική πορεία και μάλιστα έγινε ειδική απονομή στα μέλη της οργανωτικής της ΛΕΦΕΔ που πέτυχαν την απονομή μόλις γύρισαν από την πορεία. Εδώ να δώσουμε συγχαρητήρια σε όσους ολοκλήρωσαν την Αλπική και να πούμε ότι το Edelweiss "άξιζε τα λεφτά του" μιας και κατά γενική ομολογία η πορεία ήταν δυο φορές πιο δύσκολη από πέρσι.
Τελευταία μέρα , Βολές , Απονομή ,Ελληνική Βραδιά
Η αγαπημένη μέρα των συμμετεχόντων, μια μέρα χωρίς βιασύνη άγχος και μόνο βολές. Για να αποφευχθεί συνωστισμός οι ομάδες χωρίστηκαν σε 4 γκρουπ και ξεκίνησαν για το πεδίο που βρίσκεται μέσα στο στρατόπεδο, η ενεργοποίηση του γίνεται κατεβάζοντας δύο μπάρες και υψώνοντας κόκκινη σημαία. Φέτος και σε αντίθεση με την περσινή διοργάνωση το πεδίο έγινε τρισδιάστατο , ταυτόχρονα γινόταν βολή προς τα δυτικά με Steyr Aug και Carl Gustaf στο ίδιο επίπεδο και 100 μέτρα ψηλότερα από την πλαγιά του λόφου βολή SSG69 πάνω από τα κεφάλια μας ,παράλληλα πίσω μας βρισκόταν το πεδίο βολής του πολυβόλου ΜG3. Όλα αυτά σε απόσταση 100μέτρων από τους θαλάμους χωρίς κανένα άγχος , με τα πυρομαχικά να τα μετρούν στο χέρι να παίρνεις γεμιστήρα και να περιμένεις την σειρά σου.
Η πρώτη βολή της μέρας έγινε από τυφέκιο ελεύθερου σκοπευτή SSG69 σε διαμέτρημα 7.62 χ 51χιλ. από την πλαγιά του λόφου Pollaner Hohe με υψομετρική διαφορά 100 μέτρα και βολή 2 φυσιγγίων στα 800 μέτρα και 2 στα 600 μέτρα με διόπτρα Χ6 .
Μπορώ να πω ότι η συγκεκριμένη βολή έκλεψε την παράσταση σε όλη την διοργάνωση γιατί πολύ λίγοι από μας είχαν την ευκαιρία να ρίξουν σε τέτοια απόσταση. Επόμενη στάση το πεδίο βολής πολυβόλων και βολή με το γνωστό μας ΜG3 και ταινία 15 φυσιγγίων σε ηλεκτρονικό στόχο στα 25μέτρα που προσομοιώνει βολή στα 300 μέτρα .
Η βολή με το πολυβόλο είναι ένα ακόμα από τα ατού του Grenadier, ίσως και μοναδικότητα στις διεθνείς ασκήσεις που μαζί με την εκπαίδευση του Nick βλέπεις "αποτελέσματα" όχι μόνο στις επιδώσεις στην βολή αλλά και στην λύση αρμολόγηση και τον καθαρισμό των όπλων για όσους εθελοντές ενδιαφέρονται . Με το τέλος του πολυβόλου κατευθυνθήκαμε στο coordination point για να μας στείλει για μεσημεριανό λόγο μεγάλης αναμονής και μετά στο τυφέκιο.
Η βολή του AUG ήταν σε μικρό οβάλ στόχο στα 10 και 20 μέτρα από 5 φυσίγγια και θέση ορθίου, η βολή ξεκινούσε με το τυφέκιο ασφαλισμένο σε χαμηλή ετοιμότητα επώμιση, απασφάλιση, σκόπευση, βολή ενός φυσιγγίου, ασφάλιση και χαμηλή ετοιμότητα. Η διαδικασία επαναλήφθηκε για τις πέντε πρώτες βολές και συνεχίστηκε κάνοντας δύο βήματα δεξιά εμπλέκοντας τον μεμακρισμένο στόχο με τον ίδιο τρόπο με άλλες 5 βολές. Για όσους ήθελαν μπορούσαν με πέντε ευρώ να επαναλάβουν την βολή με χρονικό όριο 60 δευτερολέπτων, και να διεκδικήσουν το διάσημο της ένωσης αξιωματικών φρουράς Βιέννης, δύο διασταυρωμένα FN FAL σε χρυσό αργυρό και χάλκινο με 10-9-8 επιτυχείς βολές αντίστοιχα, φυσικά πιστοί στο ρητό μας "όταν βρεις σφαίρες ρίξε" δεν θα το χάναμε για τίποτα.
Τελευταία βολή της ημέρα το αντιαρματικό Carl Gustav που αν και εξοπλίζει τις μονάδες μας το γνωρίσαμε και εκπαιδευτήκαμε σε αυτό εδώ στην Αυστρία. Η βολή έγινε εναντίον στόχου που προσομοίαζε τεθωρακισμένο όχημα στα 200 μέτρα με 3 βολές υποδιαμετρήματος 7.62Χ51 χιλ. τροχιοδεικτικό. Το όπλο είναι εύκολο και η εξοικείωση έρχεται γρήγορα, προσωπική μου γνώμη είναι ότι όλοι οι οπλίτες του ΕΣ θα έπρεπε να εκπαιδεύονται στην χρήση του ανεξαρτήτως ειδικότητας.πονομή
Απονομή
Η τελετή απονομής ξεκίνησε στις 19:00 παρουσία της στρατιωτικής ηγεσίας του 7StB και τοπικών παραγόντων, με την ανακοίνωση των αποτελεσμάτων να αρχίζει από το τέλος προς την αρχή. Την πρώτη και δεύτερη θέση κατέλαβαν ομάδες της Στρατιωτικής Ακαδημίας της Δανίας και τρίτη θέση μια από τις ομάδες των Φρουρών του Ελσίνκι που παρεμπιπτόντως είναι και η προεδρική φρουρά της Φινλανδίας.
Η Λ.Εφ.Ε.Δ. κλήθηκε να απονείμει το βραβείο στην πρώτη ομάδα του αμφίβιου Στεκ που "δυστυχώς" για εμάς ήταν ελληνική. Αν και είχαμε ζητήσει από τον αξιολογητή του Στεκ να μην βγάλει πρώτη Ελληνική ομάδα για λόγους πολιτικής, τα νούμερα έδειξαν άλλο και άντε να αλλάξεις μυαλό σε κάποιον με υπηρεσία 23χρόνια στις ειδικές δυνάμεις ¨όπως θα σας έβαζα την χειρότερη βαθμολογία αν δεν είσασταν καλοί έτσι σας βαθμολογώ και τώρα που είστε οι καλύτεροι" μας είπε.
Το μυστικό κρατήθηκε επτασφράγιστο από την οργανωτική για να αποφευχθούν αντιδράσεις από το μέρος μας και έτσι ο αιφνιδιασμός ήταν απόλυτος, σίγουρα σε κάποιους δεν άρεσε, σε αυτούς όμως που έπρεπε να καταλάβουν πέρασε το μήνυμα ότι η ελληνική αποστολή στο Grenadier έκανε σωστά την δουλειά της ακόμα και αν αυτό μπορεί να είναι ενάντια στα "συμφέροντα" της.
Ελληνική Βραδιά
Με τον χρόνο να μας πιέζει αφόρητα αμέσως μετά από την απονομή αρχίσαμε το στήσιμο για την ελληνική βραδιά. Η οργανωτές για να μας τιμήσουν ετοίμασαν για βραδινό Μουσακά και αυτό έδωσε ένα περιθώριο μίας ώρας μέχρι να αρχίσουμε να ψήνουμε. Μαζί μας από την Ελλάδα φέραμε 600 σουβλάκια, τυρί φέτα, τζατζίκι, ελιές, λάδι και λαχανικά. Επίσης τσίπουρο και Μεταξά κατόπιν παράκλησης των αυστριακών που όλοι μα όλοι τους έχουν κάνει διακοπές στην Ελλάδα για τουλάχιστον μία φορά. Η βραδιά άρχισε με πολλά προβλήματα τα ηχεία της μικροφωνικής μας κάηκαν, το αυτοκίνητο που θα χρησιμοποιούσαμε για παίξουμε μουσική δεν έπαιρνε μπρος, η σχάρα για σουβλάκια που μας έφεραν ήταν για μπιφτέκια και αργούσε και παρολίγον κόντεψε να αποτύχει.
Με σύντομες προσπάθειες όλης της αποστολής από Θεσσαλονίκη, Αθήνα και Ξάνθη, με πατέντες παντού το κλίμα άρχισε να αλλάζει και με την βοήθεια των αδελφών μας Κυπρίων (πραγματικοί πολεμιστές) που φρόντισαν να ανέβει το κέφι στα ύψη η βραδιά σώθηκε. Όλοι έμειναν κατενθουσιασμένοι, το φαγητό που σερβίραμε μέσα σε μιάμιση ώρα εξαφανίστηκε και συνεχίσαμε μαθαίνοντας σε όλους τους συμμετέχοντες να χορεύουν από Συρτάκι μέχρι Ποντιακά.
Το πρωί της επομένης έγινε η τελευταία αναφορά της οργανωτικής ανταλάξαμε αναμνηστικά με τους διοργανωτές οι οποίοι βράβευσαν τα μέλη της ελληνικής αποστολής αποχαιρετήσαμε αγαπημένους φίλους και με την υπόσχεση ότι όποτε μας χρειαστούν θα είμαστε εκεί ξεκινήσαμε για το ταξίδι της επιστροφής.
Ευχαριστούμε Θερμά
Το ΓΕΣ και την 1ηΤαξ.ΚΔ/ΑΛ για την ευγενική παραχώρηση των σωστικών μέσων.
Την Μητρόπολη Θεσσαλονίκης
και όλους τους φίλους που βοήθησαν στην πραγματοποίηση της αποστολής
